20120523

Wordless Wednesday. #2

Hmm, aku suka makan aiskrim, minum ice-blend, baca komik.

Ni benda randooooom la. Nama pun wordless.
Aku sendiri pun tak tau nak taip apa. Hikhikhik :3

Okayy, kita buka cerita. Cerita apa ya?
Aku jatuh longkang.

'eww, that's gross.'
'amagadd, takde benda lain ke?'

Habis tu? *aku selalu berperang dengan inner mind aku.

'cerita la pasal benda senonoh sikit ke.'
'cerita pasal A lagi ke? kau kan suka haha'

Ish, jatuh longkang pun salah ke? experience aku la wei.

Hmm, rekod aku jatuh longkang sebanyak 4 kali.
Tapi, dalam entri ni aku cerita satu je.

First time masa pergi belajar mengaji kat rumah jiran belakang rumah. Time tu kena kejar dengan anjing. Aku tak suka anjing. Time tu la aku start benci anjing. *sighh

Macam ni ceritanya. Aku selalu pergi mengaji dengan akak aku. Waktu malam, lepas Isyak (rasanya).
*Aku tak ingat la, ye laa, memori masa sekolah rendah aku takde sangat.
Jiran aku tu sebenarnya cikgu tadika aku, betul betul belakang, selang satu rumah aku. Ni masa kat rumah lama, Pekan Razaki. Area situ rumah biasa je, teres dua tingkat. Rumah aku ni tepi kedai, ada lorong kecil muat muat je untuk orang naik motor atau basikal lalu.
Tapi tak la kecik sangaaat. Cukup la 2 hala.
Belakang rumah aku pulak, rumah cina masa tu ( dah 2 kali orang pindah masuk keluar rumah tu) ada anjing. Tapi bukan anjing yang ni kejar aku haha :)
Nak pergi ke rumah cikgu aku tu, kiteroang kena lalu jalan kecik sebelah rumah aku tu, lepas tu jalan depan rumah cina tu sikit, lepas tu belok kanan ikut laluan kecik satu lagi. Yang ni memang betul kecik, cukup untuk satu motor lalu sehala je. Kat situ, ada longkang. Longkang ni tak lah besar mana, taklah dalam mana. Tapi cukup untuk aku budak kecik jatuh dan tak boleh nak naik atas balik.
Time tu, masa kiteorang jalan pergi ke rumah cikgu tu, ada la pulak anjing liar ni kat belakang satu kedai ni. Mama cakap, kalau jumpa anjing, buat bodoh je, dia tak kejar.
Aku pun ikut la pesanan mama, along pun sama. Tapi, tiba-tiba dia bangun. Ahhh, aku dah cuak time tu, apalagi, nak lari laaaaa. Akak aku dah masuk laluan kecik tu, dia sempat la lari. Tiba-tiba anjing tu start kejar. I was like, AHHHH!! ALONGG! JANGAN TINGGAL ANGAH!! *debush* jatuh dalam longkang. Punya la takut, aku jerit sekuat hati, mungkin, anjing tu lari. Akak aku datang dengan cikgu tu.
Cikgu aku batalkan kelas, bawak kami berdua balik rumah. Nasib baik takde luka teruk.
Aku menangis, menangis, menangis berterusan malam tu. Mama ayah pun tak dapat nak pujuk aku berhenti menangis. Aku takut sangat masa tu, ye laa, budak kecik kan.. Badan aku masa tu mengeletar gila. Anjing tu macam nak makan aku je.
Malam tu jugak, mama mandikan aku, pakaikan baju, tidurkan aku.
Aku ingat lagi apa mama cakap 'angah kena kuat, jangan takut dengan anjing, ingat pada Allah.'
Aku terus tidur. Esoknya, aku tak pergi sekolah. Dapat demam. Mama pun temankan aku, mama cuti sebab nak jaga aku. Dua hari aku demam panas. Mama jugak la yang jaga aku.
Masa ni sebenarnya mama sangat sibuk dengan kerja kat ofis. Tapi mama sanggup cuti untuk jaga aku. Masa aku kecik dulu, kalau apa-apa jadi, kat sekolah ke, kat rumah waktu tengahari ke, ayah yang datang. Ayah pun kerja jugak, tapi ayah sanggup balik rumah dari ofis.
Masa tu aku kecik lagi, jadi aku tak faham. Sekarang aku menyesal sebab tak jaga mama bila mama perlukan anak-anak dia disisinya. Mama, maafkan angah :'( *tear drops for real.

*Masa aku taip semua ni, sikit demi sedikit memori aku kat rumah lama datang. Ah, rindunya ! Tapi sayangg, mama ayah nak jual rumah tu :'( Aku sayang rumah tuu, sayangg sangaaat.

RFAM: aku bukan laa anak yang baik.

No comments:

Post a Comment